نمی دانم محله مان را دوست دارم یا نه؟ یک جور خاصی است. شاید قدیمی، البته نه خیلی زیاد. ساختمانهای خیلی بلند ندارد. پنجره آشپزخانه ها توی کوچه باز می شوند. و عبور از جلوی هر خانه تو را یاد یک غذا می اندازد. همسایه ها و آدم ها به تو نزدیکند. گاهی فکر می کنم چقدر خوب بود اگر هیچ کس مرا نمی شناخت. از اینجا تا دم پارک ده دقیقه بیشتر راه نیست. هر روز تصمیم می گیرم وقتی به خانه رفتم و وقتی دخترک از خواب بعد از ظهرش بلند شد حتماً یک لباس شاد و یک روسری گل گلی سرم کنم و دست در دست هم برویم برای بازی کردن. برای دویدن، شادی کردن و جیغ کشیدن. بنشینم با زنهای توی پارک گپ بزنم. زنهایی که همیشه از دور به جمعشان نگاه می کنم و از خودم می پرسم اینها چطوری با هم دوست شده اند. یعنی همگی با هم دوست هستند؟ یا همه شان همسایه های یک ساختمانند؟

بعد وقتی هوا شروع به تاریک شدن می کند یک بستنی بخریم و همینطور که هوا می خوریم و بستنی می خوریم، برویم طرف خانه.

اما در واقع این اتفاق نمی افته چون وقتی دخترک از خواب بلند می شه اونقدر الکی دور خودمون می چرخیم که نمی فهمم کی هوا تاریک شد! بعد تصمیم می گیرم که برای فردا این برنامه را داشته باشم و دوباره هی فردا و فردا... یکی بیاید و به من بگوید چرا نمی توانم از خانه ام بیرون بیام؟